Mayareis- deel 1 Mexico

Na lang uitkijken was het 19 december eindelijk zover, VAKANTIE!!! Joehoee!! De dagen voorafgaand was het vervangmiddel van de grote blauwe Samsonite koffer al ingepakt, namelijk twee backpacks. Jaja, u leest het goed, Paris (Hilton) en Nicole (Richie) gingen dit jaar iets beter voorbereid op trektocht :-D, het slepen met die hutkoffer door de jungle was vorig jaar niet zo bevallen. De buschauffeur van vorig jaar zou dat een understatement noemen, gezien hij zich waarschijnlijk een hernia getild heeft aan die megakoffer… Dus, dit jaar backpacks geleend, zodat we erachter komen dat die dingen toch eigenlijk verrekte handig zijn en zodat we dit jaar wat meer ‘inblenden’ in het reisgezelschap :-D haha

Anyway… Om 05.30 stond Dieter al weer klaar om ons op het vliegveld af te zetten en dit keer vlogen we gelukkig mooi op tijd. We hadden best wat vertraging mogen hebben omdat we op Miami 6 uur moesten wachten op de volgende vlucht naar Cancun, Mexico. De tijd zijn we doorgekomen door te lezen, twee, drie keer door de douane te gaan om de tijd te doden (best leuk, schoenen uit, aan riemen af en weer aan, paspoorten in de hand etc.) best een kansloze actie ;-) hahaha, iPod luisteren en toen was het tijd om door te vliegen. Eenmaal in Cancun aangekomen was het 20.00 uur savonds, toch nog best een lange dag. Daar hebben we de rest van ons reisgezelschap ontmoet waar we de komende 22 dagen mee zouden reizen. Een heel diverse groep waarbij Mo de jongste was. Leeftijden lagen grofweg tussen de 30 en midden 40 met enkele uitschieters naar boven. Eenmaal compleet, zijn we met busjes naar de eerste overnachtingplaats gebracht; Valladolid. Hier was echter niets te beleven, zodat we het s’avonds na een paar biertjes voor gezien hielden en de volgende dag zijn doorgereisd naar Merida. Een best grote stad, die in de buurt lag van de eerste bezienswaardigheid; Chitzen Itza. Een van de grootste overgebleven Mayaruines van de wereld. De volgende dag zijn we deze indrukwekkende stad gaan bekijken. Met een gids hebben we een gedeelte van het terrein verkend, want een x-percentage van de stad ligt nog bedolven onder puin, aarde en planten. Het was wel een agressief volkje deze Maya’s. Een groot deel van de tijd werd gevuld door het offeren en dus onthoofden van mede-Maya’s om zo dichter bij hun goden te kunnen komen. Wat dan wel weer netjes was, is dat ze deze ‘opgeofferden’ bijtekenden op de door ons zo genaamde ‘hall of fame’. Want dat was het ook echt; het schijnt zo te zijn dat bij grote sportevenementen de aanvoerders van de winnende partij geofferd werden aan "Kukulcán",ofwel de gevederde slangengod. Na deze overwinning, werd de captain op een offerblok geworpen zodat hij zijn rug brak zodat de sjamaan zonder al te veel tegenstribbelen (gaat wat lastiger als je verlamd bent vanaf je nek) het hart uit het nog levende lichaam kon snijden. Ik hoop dat jullie geen last hebben van een al te levendige fantasie…;-) Wij hadden daar dus graag verloren, mochten wij in die tijd rondhobbelen.

Na twee dagen Merida zijn we vertrokken naar Palenque, de volgende stapel stenen in de jungle. Dit vonden wij de mooiste van de ruines die we gezien hebben. Overigens moeten we ook even vermelden dat het niet een kwestie was van bus instappen, een uurtje rijden en dan huppekee, daar zijn we dan. Nee nee, dames en heren, Paris en Nicole hebben weer flink af moeten zien tijdens deze cultureel verantwoorde reis ;-). Dit houdt in dat we verschillende ochtenden om 05.00 uur op moesten staan om op tijd bij het Mexicaanse openbaar vervoer te zijn. Ondanks dit zeer onmenselijke tijdstip op je vakantie, zijn de Arubaantjes (bijna ;-)) elke keer op tijd geweest!! Toch waren de Mexicaanse bussen erg luxe en een zeer goed vervoermiddel in dit mooie land. Enige minpuntje was dat de airco a la Aruba op -10 stond. Zo zaten wij vaak dus, hoewel het buiten misschien wel 25 graden was, met een dikke fleecejas in de bus te koukleumen.

In Palenque zaten we letterlijk in hogere sferen want hier was het (vooral s’avonds) niet heel erg warm. De ruines waren hier prachtig, na een uur door de bergen rijden, kwamen we aan bij de stad waar de tempels tussen de bomen uitstaken, prachtig! De volgende stop was Agua Azul, wat door sommige reisorganisaties werd afgeraden om naar af te reizen vanwege de verschillende overvallen op toeristenbussen. Gelukkig bleven de guerrillastrijders in hun hangmatten op de dag dat wij voorbij reden en daardoor mochten we dit mooie natuurspektakel aanschouwen. Gezien de vele toeristen die hier op af kwamen, waren er ook veel marktkraampjes en kleine straatverkopertjes die hun waar aan de man wilden brengen. Onze groep was grootafnemer van de plaatselijke koek en chips, zodat we op gegeven moment zeker 6 verkopertjes om ons heen hadden staan. Mo heeft enkele van hen voorzien van een laagje glitternagellak, wat erg werd gewaardeerd en wat ook leuke plaatjes heeft opgeleverd :-D.

De volgende dag hadden we weer een busdag en zijn we richting de Guatemalteekse grens gereden. De laatste stop in Mexico was het stadje San Cristobal de las Casas (mooie naam he :-)). Ook dit ligt op redelijke hoogte, dat betekent dus, sjaal om en jasje aan, brrr. Deze stad is ooit door de Spaanse conquistadores gebouwd en dat is goed terug te zien aan de bouwstijl. Ook wilde deze Spaanse bezetter de plaatselijke Maya bevolking onderwerpen aan het katholieke geloof. Gelukkig is dit niet geheel gelukt en zijn er in de omgeving van deze mooie stad nog vele Mayastammen aanwezig met al hun oude gebruiken en zelfs de oude Mayataal. Wij zijn met een gids een dag naar een van de Mayadorpjes geweest. Helaas hebben we hier bijna geen foto’s van, want de indianen zijn zeer op hun privacy gesteld en hebben geen zin om telkens ‘quesoooo’ in de camera te zeggen. Best iets bij voor te stellen. Bovendien schrikte het verhaal dat de gids vertelde ook aardig af, hij vertelde dat een jaar of 4 geleden een Amerikaans (verrassend) stel was, dat tegen de waarschuwingen in, toch de mensen, hun kerken en rituelen aan het kieken waren. De maya’s waren definitely NOT amused en schijnen de gringo’s gelyncht te hebben. Net goed :-D!! Hoewel er bij ons 1 in de groep was die ook niet op had staan letten en ook vrolijk met de camera al gericht op de kerk (gelukkig) iets milder werd afgestraft. Opeens kwam een hele groep op haar afrennen met een duidelijk ‘no pictures, no pictures’.

Die avond, het was ondertussen tweede kerstdag, hebben we nog heel gezellig in een tapasbar afgesloten met een leuk gedeelte van onze Shoestring groep. De volgende dag gingen we met een redelijke kater op weg naar de grens van Guatemala, maar daar, lieve kijkbuiskindertjes, zullen we volgende keer meer over schrijven ;-). Hasta Luego!

To be continued…..

Ser & Mo