Mayareis deel 2- Guatemala

Mayareis deel 2- Guatemala

Dag beste lezers en lezeressen. Welkom bij deel 2 van de mayareis. Na het tijdelijke verlaat van Mexico lopen wij samen met de groep in niemandsland op weg naar de grens van Guatemala. Leentje onze Belgische reisBEGELEIDSTER ( verwar dit niet met een reisLEIDSTER) had alle paspoorten verzameld en deze te overhandigen aan een douanebeambte. Voordat alle paspoorten van alle benodigde stempels zijn voorzien dient Leentje per persoon een klein (elke dag variërend ;-)) bedrag te betalen aan deze zeer integere, betrouwbare ambtenaar. Immers, deze man heeft ook een gezin en die hebben op z’n tijd ook een paar nieuwe sportschoenen nodig hahahahaha. Wij beschouwen dit maar als een soort verplichte ontwikkelingssamenwerking tussen Nederland en Guatemala :-D.

Nadat we gezamenlijk de grens hebben gepasseerd werden we door onze buschauffeur en zoon ( deze noemden wij gemakshalve maar Chico!!!) opgewacht. De reis door Guatemala, Honduras en Belize hebben we met zijn privé bus afgelegd aangezien het openbaar vervoer in deze landen dramatisch is. In Guatemala bijvoorbeeld reist de locale bevolking met zogenaamde “Chickenbussen”. Dit zijn oude Amerikaanse schoolbussen uit de jaren 50 en 60 oftewel het stenentijdperk, maar wel helemaal gepimpt ( bij MTV “pimp my ride”zouden ze hiervan kunnen leren!!!). De locals reizen door het ganze land met deze bussen en hun bagage bestaat uit alles wat ze maar kunnen meenemen. Dit houdt dus in echt alles……………ook DIEREN (lees: kalkoenen en kippen), vandaar dus de bijnaam. Op weg in Guatemala valt direct op dat het landschap behoorlijk anders is. Het is daar veel groener en er is aanzienlijk meer gebergte dan in Mexico. Echter, er is veel rotzooi langs de weg (men heeft daar nog de gewoonte om alles uit het raam te donderen tijdens het rijden……..jammer van de mooie natuur).

Na ruim 6 uur hobbelen door de bergen en ongeveer 10.000 drempels later (volgens mij heeft de Guatemalteekse? Guatemalaanse? ;-) regering een fikse korting ontvangen bij de aankoop van deze drempels en heeft zij direct besloten het hele land hiermee vol te leggen!!) kwamen we aan in Panajachel. Deze stad ligt op ongeveer 1.500 meter boven NAP aan een prachtig meer genaamd Lago Atitlan. Vanuit Panajachel hadden we een prachtig uitzicht op de 3 inactieve vulkanen ( hoogte variërend vanaf 3.000 meter tot en met 3.500 meter. De afstammelingen van de Maya’s leven eigenlijk niet meer in Mexico maar in deze omgeving. Na de kolonisatie door de Spanjaarden zijn vele van hen gevlucht naar deze regio. De stammen zijn te herkennen aan hun eigen patronen en vrolijke felle kleuren in de kleding. Dit klederdracht is in 16e eeuw door de Spanjaarden geïntroduceerd met als doel om hun slaven beter te controleren ( de landheren destijds bezaten namelijk heel veel slaven). De klederdracht als code zou tegenwoordig in Nederland tot gevaarlijke situaties lijden. Alle Arnhemmers dragen bijvoorbeeld gele kleding en alle Nijmegenaren dragen rode kleding. Dit zou levensbedreigend zijn voor-, tijdens en na voetbalwedstrijden tussen NEC en Vitesse!!!!!!!!!!!!

Gezamenlijk met de complete Shoestring club hebben wij een traditioneel dorpje bezocht genaamd Chichicastenango. Dit is een klein dorpje gelegen op 2100 meter ( brrrrrr koud voor de Arubaantjes!!!!!) waar dagelijks een markt wordt gehouden. Uit de hele regio komen de Maya’s hiernaartoe om hun producten te verkopen. Wij als Westerlingen vallen direct op tussen de lokale bevolking. Het spotten van Mo was niet echt bepaald moeilijk te noemen……..waar loopt die grote blonde dame met die flamingo-kleurige jas???? Ow ja daar tussen de pygmeetjes, hahahahaah!!!! Chichicastenango is een bonte verzameling van geuren, kleuren en mensen. Na de nodige souvenirs te hebben ingekocht zijn we weer richting Panajachel vertrokken. In het centrum van deze stad hebben we ons eens laten vervoeren door een tuk-tuk. Dit is een klein driewielertje met plaats voor 3 personen inclusief chauffeur. De laatste dag in Panajachel hebben we een dagexcursie gemaakt naar de omliggende dorpen aan het meer. Deze dorpen zijn slechts bereikbaar met een boot. Na een uur varen arriveerden wij bij een van de dorpen ( ben helaas de naam vergeten). De grootste toeristische trekpleister was een soort Maya ritueel. In een klein huis zitten een paar Maya’s om een pop (god) heen die ze constant een rokende sigaret in de mond proppen. Volgens de Maya bezat deze pop gigantische krachten. In de 20e eeuw is het leger van Guatemala in dit dorp geweest. De helft van de bewoners is destijds afgeslacht, maar deze pop heeft de bevolking beschermd. Dus tegenwoordig zit deze pop de hele dag peuken van Marlboro te roken!!!!!! Iedereen diende dus ook te betalen om deze god (pop) te zien. Foto’s maken mocht alleen tegen betaling, hilarisch gewoon. Volgens mij zit de heer Philip Morris hierachter!!!!!! Dit is het slechtste ritueel welke we tijdens de hele reis hebben gezien. Na vertrek uit het huis hebben we ook allemaal heel hard moeten lachen!!!! Wij vonden er eerlijk gezegd niet veel aan, maar hadden al van voorgangers (Gerben en Femke, thanks ;-) !!!) al gehoord dat het een beetje een dooddoener was, haha. De volgende stop was een ander dorpje iets verder op. Het weer was inmiddels behoorlijk omgeslagen en de wind was aanzienlijk toegenomen. De steiger waarbij de boot had afgelegd was in zeer slechte staat dus de minder atletische medereizigers waren behoorlijk bang om uit te stappen. De reis terug naar het hotel was nog leuker. Voor vertrek vertelde de gids aan Leentje, dat onlangs een boot was omgeslagen met daarin een stel toeristen uit Europa. Ze waren allemaal verdronken en ze nooit meer teruggevonden aangezien het meer maar 320 meter diep is. Op de terugweg hebben we toch maar de reddingsvesten aangetrokken……….

De volgende dag zijn we vertrokken naar Antigua. Volgens velen is dit de mooiste stad van Guatemala. De stad ligt ook op ongeveer 1.500 meter en bestaat uit straten met kinderkopjes, schitterende kerken en monumenten uit de koloniale tijd. De culturele en historische waarde van de stad is in 1979 door de UNESCO erkend. Alle gebouwen zijn nog in originele staat of volledig gerestaureerd. Mcdonalds en Burger King zijn wereldwijd direct te herkennen aan hun prachtig architectuur, maar niet in Antigua. Als er op de muur geen bordje zou staan zou je niet weten dat deze culinaire grootmachten ;-) ook in Antigua vertegenwoordigd zijn. Dat is dus aan UNESCO te danken………
Na het ontbijt gingen wij met z’n tweeën wandelen om de stad te bekijken. We waren nog 2 straten verwijderd van het hotel en wij zagen een compleet politiecorps en een legermacht staan op een groot plein. Gewapend met knuppels, pistolen en zelfs mitrailleurs. Het leek wel of deze mensen een staatsgreep wilde plegen. Een paar straten verderop liepen een paar honderd Maya’s die demonstreerden tegen een nieuw ingevoerde wet. Viel achteraf gezien dus 100% mee, maar op dat moment wel een beetje scary!!!!!
In de middag zijn we met de groep vertrokken richting de actieve vulkaan Pacaya. Deze vulkaan is bijna 2.600 meter hoog. Een busje heeft ons afgezet op 1.900 meter (is een beetje lui he hahahahaha). In het verleden zijn nogal wat toeristen beroofd dus werden we vergezeld door een Guatemalaanse gids. Deze man liep voorop een droeg een enorme rugzak. Daarin zaten ananassen, zaklampen en handschoenen voor de hele groep. Ondanks de grote zware rugzak ging de gids in hoog tempo naar boven. De Arubaantjes deden het wat rustiger aan en namen periodiek een rustpauze, aangezien zij geen berggeiten zijn met bijbehorende conditie. Het laatste stuk was loodzwaar, want de ondergrond bestaat uit losse kleine steentjes. Elke stap voorwaarts bekende een halve stap terug. De lichamelijke inspanningen worden dubbel en dwars beloond als je eenmaal op redelijk vers gestolde lava staat. Eigenlijk is het gekkenwerk om een zeer actieve vulkaan te beklimmen. Mocht er op dat bewuste moment een grote uitbarsting plaatsvinden dan zullen reddingswerkers een paar verkoolde Arubaantjes terugvinden. De in Nederland aangekochte bergschoenen waren een goede investering. Daarnaast kwamen de handschoenen ook erg van pas aangezien het laatste stuk naar boven op handen en voeten het makkelijkste gaat. Tijdens zonsondergang zijn de lavastromen heel duidelijk zichtbaar. Dit is prachtig om te zien. Na een kort verblijf op nog geen 30 meter afstand van de stromende lava werd het de hoogste tijd om huiswaarts te gaan. De afdaling vond plaats in het donker. Dit was soms erg lastig, want de paden waren erg smal. Vooral als een luie dikke Amerikaan op een paard gebruik moeten maken van hetzelfde pad!!!!! Na ruim 2 uur afdalen zaten we weer met z’n allen erg moe maar voldaan in de bus richting het hotel in Antigua.

De volgende dag zijn we ’s morgenvroeg vertrokken richting Honduras. Een verslag hiervan is binnenkort te lezen; “Ser en Mo Jones goes Honduras”, Yeah baby!!!

Greetz,

Ser en Mo