Mayareis deel 3 Honduras en Guatemala

Mayareis deel 3 Honduras en Guatemala

Buenas dias beste lezers en lezeressen. Na een relatieve korte rit van 4 uurtjes arriveerden wij bij de grens van Guatemala. Iedereen diende de bus te verlaten om 30 meter te lopen in niemandsland. Geldwisselaars maken direct gebruik van de gelegenheid om geld te wisselen tegen een beroerde koers. Inmiddels hadden we al 3 soorten valuta in de knip zitten en dat is soms knap lastig. Nu kwam dus de 4e erbij. Aiiiiiii noooooo. Na de grote wisseltruc kon iedereen weer plaats nemen in de bus om nog een uurtje te reizen in Honduras richting Copan.

Wij arriveerden op 31 december 2008 in de namiddag in Copan. Na een korte opfrissing zijn we een pinautomaat gaan zoeken aangezien Ser natuurlijk geen geld heeft gewisseld bij die mannetjes bij de grens. Met een paar duizend Lempira’s op zak ( is geen drol waard by the way) hebben we samen met een gedeelte van de Shoestringbende een leuk restaurant bezocht om het laatste diner van 2008 te nuttigen. De alcohol vloeide rijkelijk en het was een drukke gezellige boel. Om het nieuwe jaar knallend te openen hebben Ser en 3 andere Shoestringers op straat in een soort marktkraam een 100.000 klapper gekocht van een klein jong meisje ( in Honduras bestaan blijkbaar geen wettelijke richtlijnen en procedures omtrent de verkoop van vuurwerk, ze hebben daar hoogstwaarschijnlijk ook nog nooit van Enschede gehoord!!!!!). De jaarwisseling hebben wij doorgebracht in een Belgisch café waar een live band diverse hits uit de jaren 80 en 90 jaren ten gehore bracht. Het is een gezellige avond geworden. Ow ja rond 16.00 uur locale tijd (ivm 8 uur tijdsverschil met Nederland) hebben wij getracht naar Nederland te bellen, maar dat was helaas niet mogelijk met Digicell ( Arubaanse provider). Deze heeft namelijk geen contracten met Hondurese providers afgesloten. Ik zeg CONJO provider uit Aruba!!!!!!! Echter medereisgenoten klaagden over gebrek aan bereik met hun Nederlandse gsm. Geeft overigens ook wel aan wat voor een gehucht het was.

De volgende dag hebben we de ruines van Copan bezocht (met een lichte kater). De Arubaantjes hebben zich bij de ruines laten afzetten in een tuk tuk ( liever lui dan moe hahahaahah). Copan is in feite een gehucht waar weinig te beleven is, maar onder de Maya liefhebbers is dit een zeer bekende streek en voor archeologen zelfs een natte droom. Vlakbij Copan liggen de ruines van de oudste Mayasteden. Deze omgeving is met name bekend om zijn hiëroglyfentrap. Op de hiëroglyfen kunnen degene die de Maya taal begrijpen de geschiedenis van de vorsten, die destijds leefden, zien en lezen. Het is eigenlijk een soort lang stripverhaal ( maar dan wel een super lange versie). Het is gekerfd op een 30 meter hoge piramide. De monumentale trap bezit het langste beeldverhaal van het Amerikaanse continent. De archeologen zijn in 1895 gestart met de reconstructie. Ruim een eeuw later zijn ze erin geslaagd het project af te ronden……………diep respect voor deze mensen om dagelijks met een tandenborstel op je knieën te moeten werken met als doel een enorme puzzel op te lossen.

Na een paar uur rond te hebben gedwaald tussen zeer imposante piramides en tropische vegetatie was het tijd om naar het hotel te lopen ( sportief he hahahah). Dezelfde dag hebben wij een bezoek gebracht aan een plaatselijk weeshuis. Dit project werd door een stel Nederlanders gesponsord en zij hebben ons verzocht om te kijken of hun geld wel goed werd besteed. Ser kwam al snel tot de conclusie, dat de euro’s niet bij de kinderen terechtkwamen, maar voor een groot gedeelte waarschijnlijk in de zak van de dame belanden, die zich voordeed als moeder Theresa en de financiële zaken regelde voor het tehuis (ze had namelijk onlangs een restaurant geopend volgens de dorpsbewoners, mag je raden hoe zij de financiering van het restaurant rond heeft gekregen…….juist ja vanuit Nederland, ik zeg masha danki!!!!!.). Gelukkig hebben wij gesponsord in de vorm van goederen (rijst, bonen, pampers, blikvoer e.d.) in plaats van cashgeld. Maar ja goederen kunnen ook worden verkocht………………Ach ja we hebben geprobeerd ons steentje bij te dragen.

De volgende dag zijn we weer vertrokken richting Guatemala. De reis ging in Noordelijke richting richting Rio Dulce met de bus. Het dorp ligt aan een grote, lange rivier welke uitkomt in de Caribische Zee. Dat was ook duidelijk te zien aan de hoeveelheid luxe zeiljachten welke geparkeerd worden voor de diverse lodges. Onze lodge was ook slechts bereikbaar via de waterwegen. Voordat wij naar de logde gingen hebben wij een eerst een excursie gemaakt naar Livingston. Volgens meerdere reisgidsen heeft deze plaats veel overeenkomsten met Jamaica. Je verwacht dus allemaal van die Bob M. types met een gigantische joint op de lip. Echter in de praktijk heb ik een handje vol van deze figuren zien voorbij schuifelen. Het dorpje stelde niet veel voor en de restaurants waren hopi slecht. Ser had een “veilige hamburger” besteld en Mo had een “gewaagde locale vissoep” besteld. De hamburger was een teleurstelling en de vissoep was hopi bon!!! Vamos a la Rio Dulce!!!!

Na een uur varen kwamen we uiteindelijk aan bij onze lodge. Het is een klein tropisch eiland met heel veel vegetatie en bijbehorende dieren en daarop zat een soort eco-hotel. Leentje had de groep in eerste instantie verkeerd geïnformeerd over het hotel. Zij deelde mee dat het een zeer eenvoudig hotel was zonder bedden en gedeelde sanitair. Iedereen zou in hangmatten slapen en de douche en toilet zou men moeten delen met vele andere gasten. Na deze info is Ser direct met z’n Ipod op internet gaan zoeken naar het desbetreffende hotel om een andere kamer te laten boeken ( een upgrade). Wij behoren tot de categorie light backpackers!!!! Wij zijn geen hardcore backpackers!!!!! Bij aankomst bleek de info van Leentje niet kloppen. Al-leeeeeee Leentje ge sat er een bietje naast he!!!!!! We kregen een prachtige grote lodge, die we met 1 stel ( Roy en Marielle) dienden te delen. Wij beschikten beide over een eigen slaapkamer, eigen douche en toilet. No problemo!!!!! Gedurende het verblijf in het hotel hebben de meeste reizigers gebruik gemaakt van het zwembad en gerelaxed in de zon. Ser heeft heerlijk zitten internetten op zijn Ipod. De internetverbinding was namelijk van hoge kwaliteit ( lees: erg snel) in het hotel. Lang leve WIFI!!!!!

De volgende dag zijn we weer vertrokken in Noordelijke richting naar Flores. Dit is een toeristisch dorpje gelegen op een schiereiland. Alle toeristen die hier verblijven komen allemaal voor de mooiste en beroemdste Mayastad van Guatemala genaamd Tikal. De oude Maya stad ligt diep verscholen in de jungle van Guatemala. Ook deze ruines hebben we bezocht met de hele Shoestring posse onder begeleiding van een locale gids. Deze goed Engels sprekende gids ( zeldzaamheid in Guatemala) heeft de groep op een fascinerende wijze door Tikal geloodst. Enkele tempels zijn nog toegankelijk voor het publiek. Na een stevige klim op een houten trap kom je boven aan. Daar staan je dan op ongeveer 50 meter boven de grond met een schitterend uitzicht over de jungle. In de verte zie je nog een paar andere tempels boven de jungle uitsteken, maar zover het oog reikt zie je alleen maar jungle. Je kunt het je bijna niet voorstellen, maar destijds in de 6e en 7e eeuw na Chr. was alles helemaal vlak (bestrating) en compleet volgebouwd met allerlei gebouwen zoals de steden er tegenwoordig uitzien!!!! Erg bizar!!! De omgeving is mooier en minder toeristisch dan de ruines in Mexico.

De laatste dag in Guatemala heeft Mo besteedt aan het inslaan van souvenirs, want in het volgende land is het prijsniveau een stuk hoger dan in Guatemala dus HAMSTEREN!!!!!!!!!

Het is een verrassing waar we de volgende keer naar toe gaan, maar neem je duikbril en snorkel maar mee……………………..
Beste mensen bedankt voor het lezen en plaatsen van reacties!!!!
Ayooooo
Ser en Mo