Laatste bezoek vanuit Hulanda

De tijd van ‘laatste keer…’ breekt aan. Een paar jaar geleden toen we hier naartoe gingen kwamen we al in aanraking met dit fenomeen. Terwijl wij hier net aan ons avontuur begonnen, zat t er voor sommigen al op. Je hoort dan vaak “dit is de laatste keer dat we naar de vrijdagmiddag borrel gaan” of, “de laatste keer naar het strand.” Een van de redenen waarom wij denken dat het voor ons moeilijk is om hier te blijven wonen, is het feit dat Aruba een eiland blijft van gaan en komen. Het is lastig een vast clubje vrienden op te bouwen, want sooner or later gaan mensen weer weg. Ironisch genoeg daar we daar nu zelf aan mee doen ;-). De belangrijkste reden namelijk om weer naar Nederland te gaan is het gebrek aan ‘carrièremogelijkheden’. Het is voor Mo bijna onmogelijk hier een baan in haar studierichting te vinden, dus tijd om weer te verkassen. Ook dit punt is eigenlijk erg ironisch als je bedenkt dat we in de slechtste tijd sinds jaren zitten voor wat betreft het vinden van een baan :-D. Eigenlijk zijn we de belangrijkste reden vergeten te vermelden: WIJ MISSEN JULLIE ALLEMAAL ZO!!! :-D :-D haha Zo ziet het er wel erg emotioneel uit ;-)!! Haha
Nee, we hebben een geweldige tijd gehad!! En hebben nog een geweldige tijd natuurlijk te gaan, want we hebben nog dik twee en een halve maand om te genieten van ons heerlijke eilandje en van onze lieve vriendjes en vriendinnetje van hier. 20 december vliegen we dan wel weer terug naar Hulanda en 21 december zetten de flappies dan weer (plat)voet op Nederlandse bodem. Toch wel een dubbel gevoel…..

De afgelopen weken stonden in het teken van bezoek uit Nederland en afscheid nemen van twee goede vriendjes van hier. Foto’s zeggen soms meer dan woorden, dus we zullen hieronder even een selectie aan foto’s laten zien. Eerst waren daar Mireille, Jeroen en Tante Dorthy die hier na een paar dagen Miami, op vakantie kwamen. Na een korte pauze was daar Kick die na lang uitkijken, ook haar vakantie hier bij ons thuis door kwam brengen. Zij viel tegelijkertijd met haar neus in de boter, wat leuke feestjes betreft, want Vanessa en Martin (ex-collega’s van Ser) gaven beiden hun afscheidsfeestje. De reden van het feestje was dus wat minder :-(, maar de feestjes zelf waren beiden zeer geslaagd!! Op zaterdag was er het lang verwachte feestje van Vanessa in een Hummer welteverstaan limo versie!!!. Echt te gaaf!! Het ding was zo’n 14 meter lang en je kon er met 17 mensen (allen zittend in een ‘kring’ op de leren banken) in. In de Limo waren twee bars ingebouwd en in het plafond zaten discolampen, joehoeeee!! LET’S GET READY TO PARTYYYYY!! De beer ging helemaal los :-D haha!!! 5 uur lang hebben we rondgereden en onderweg hebben we een aantal bars en disco’s onveilig gemaakt.

De volgende dag stond in het teken van Martin’s afscheid. Hij had een zeilschip afgehuurd, waar we lekker op uit hebben kunnen waaien. Het was wel erg opvallend dat de meeste mensen van de avond ervoor, zich niet aan de alcohol gewaagd hebben ;-) , waarschijnlijk bang om vissen te voeren, if you know what I mean ;-) hahaha

Nessie en Martin; we missen jullie allebei al, maar we gaan elkaar snel weer zien! Martin in Amsterdam en Vanessa in de zomer, in een witte trouwjurk, in Griekenland :-D. Thanks for the wonderful time you guys!!

Toen Kick hier was hebben wij ons ook eindelijk gewaagd aan het grote duikavontuur. Ja ja mensen wij zijn hiermee een beetje laat!!!! Beter laat dan………je weet zelf toch?! Hahahaha
Kick wilde ons ook graag vergezellen en de mooie onderwaterwereld van Aruba van dichtbij te bekijken. Na een korte instructie van de instructeur ( dit was een grote blonde Amerikaanse knuffelbeer genaamd Marc) zijn we gezamenlijk de zee ingelopen met de volledige duikuitrusting op de rug. Het leek wel of Marc zelf op onze rug zat want we gingen bijna door de hoefjes zo zwaar was het, hahaha :-D. Eenmaal door de mangrove heen gelopen te hebben, waadden we het water in, alwaar we na zo’n 50 meter, in ondiep water, wat oefeningen moesten doen om zo toch de broodnodige zuurstof onder water tot ons te kunnen nemen ;-). Niet geheel onbelangrijk leek ons zo. Toen de basistrucjes waren uitgelegd waren we klaar voor het grote werk. We gingen eerst naar een diepte van zo’n 4 meter en toen we dat allemaal onder controle hadden (de een wat beter dan de ander) zijn we uiteindelijk naar zo’n 13 meter afgedaald. Het is een bijzondere wereld, die van onderwater en de een voelde zich meer een vis in het water dan de ander. Hoewel Mo van sterrenbeeld Vis is, is ze dit in ‘real life’ duidelijk niet en kreeg ze van instructeur Marc achteraf de bijnaam ‘the human cork’ oftewel de menselijke kurk mee. Dit kwam omdat zij blijkbaar als een of andere ballon fungeerde, waardoor ze non stop als een pijl weer richting oppervlak dreef. Om dit te voorkomen heeft Marc haar de hele tijd letterlijk aan het handje mee moeten voeren, want zodra hij deze los liet vloog ze weer zoef als een kurk naar boven :-D hahaha. Kick en Sergio ging het beter af en het beviel Ser zo goed dat hij nu bezig is zijn PADI duikbrevet te halen. Gister is hij weer in de wondere onderwaterwereld geweest en is dit keer gaan duiken op een ander rif voor de kust van Aruba op een diepte van 18 meter. Volgend weekend gaqat hij z’n brevet afronden met twee duiken vanaf een boot op zee. Hierover later meer. Kick had trouwens nog speciaal voor de gelegenheid een onderwater camera gekocht, helaas zijn de foto’s bijna allemaal mislukt op een paar na. Het idee was goed hoor Kickie ;-)!!

Tot slot zijn we vergeten te vermelden dat we nog naar een fighting gala zijn geweest. Vooral Ser kijkt graag naar UFC (ultimate fighting championship) waarbij de enige regels zijn: niet bijten, spugen, kopstoten of krabben ;-). Makkelijk gezegd zijn het kooigevechten. Het klinkt allemaal heel agressief (wat het natuurlijk ook wel een klein beetje is ;-)) maar hier op het eiland is het een populaire sport. De wedstrijden uit Amerika worden hier in de vele ‘sportsbars’ live uitgezonden. Ser mist er weinig. Nu werd vorige maand zo’n gevecht georganiseerd met een paar grote namen, op ons mooie eilandje en dat konden we natuurlijk niet aan onze neus voorbij laten gaan :-D!! De gevechten werden opgenomen voor de Amerikaanse tv en het verslag werd gedaan door niemand minder dan Bas Rutten. Deze man is een legende in de sport en komt uit Nederland. Tegenwoordig is hij niet meer actief in de kooi maar buiten de kooi als presentator (zeg maar de Mart Smeets van de vechtsporten alleen dan veel minder arrogant ;-)). Na alle wedstrijden te hebben gezien besloten Ser en Mo nog een cocktail te drinken in de haven. En toen kwam de legend himself aanlopen waarop Ser uit de bank vloog om een foto te laten trekken van hem en zijn idool.

In de maand juni hebben wij ook nog een Nederlands marine schip bezocht dat in de haven van Oranjestad lag. Het betrof het bevoorradingsschip “Hare Majesteit de Amsterdam”. Via via kenden wij een van de opvarenden. Hij heeft ons een rondleiding gegeven op het schip en e.e.a verteld over het schip. Een leuke anekdote was dat het geld dat in de kluis bewaard werd afkomstig was van Curaçao. De biljetten zijn toen getest op sporen van drugs. De uitkomst luidde……………………. op bijna alle biljetten waren sporen van cocaïne aangetroffen hahahahaha Goh dat is vreemd :-D!!!!!

Momenteel zijn de ouders van Ser hier weer op vakantie. Zij zijn het laatste bezoek dat we in ons huis mogen ontvangen. Dan hebben we een maandje de tijd om hier alles netjes af te handelen en daarna gaan we onze tijd hier afsluiten met een heerlijke en welverdiende vakantie. We gaan eind november met een cruiseboot vanaf Puerto Rico door de zuidelijke Cariben varen. De volgende eilanden doen we aan: St. Thomas, Antigua, Barbados, St. Kitts, St. Lucia, St.Klaas (:-D grapje haha) en Dominica. Daarna vliegen we vanaf Puerto Rico door naar Miami, waar we weer in het mooie huis van Anne en Harriet mogen verblijven. We gaan ook nog twee dagen naar Orlando, waar we naar de Universal Studio’s gaan. De rest van de tijd in de USA zal in het teken staan van: SHOP TILL YOU DROP, JOEHEOOEEEE!!!

That’s all for now, dushi’s!!
Sunchi’s en tot de volgende keer!

Ser en Mo